تلسکوپ جیمز وب( معروف به چشم تیزبین زمین )

آینه اصلی تفجو، عنصر بصری تلسکوپ، از ۱۸ قسمت آینه شش ضلعی تشکیل‌شده که آینه‌ای با قطر ۶٫۵ متر را تشکیل می‌دهند. این آینه بسیار بزرگ‌تر از آینهٔ هابل با قطر ۲٫۴ متر است. برخلاف هابل که طیف‌های اشعه فرابنفش، طیف مرئی و مادون‌قرمز (۰٫۱ تا ۱ میکرومتر) را مشاهده می‌کند، تفجو در محدوده فرکانس پایین‌تری از نور مرئی با طول‌موج بلند از طریق مادون‌قرمز (۰٫۶ تا ۲۷ میکرومتر) رصد خواهد کرد، که به آن اجازه می‌دهد اجرام بزرگ انتقال به سرخ را مشاهده کند که برای هابل بسیار دور و قدیمی هستند. تلسکوپ باید بسیار سرد نگه داشته شود تا بتواند اشعه مادون‌قرمز را بدون تداخل دریافت کند، بدین منظور تلسکوپ در فضا در نزدیکی نقطه لاگرانژی خورشید قرار خواهد گرفت و یک آفتاب‌گیر بزرگ آینه و دیگر قطعات تلسکوپ را زیر ۲۲۳/۲- درجه سانتی‌گراد نگه می‌دارد.  تفجو توسط ناسا –با مشارکت آژانس فضایی کانادا و آژانس فضایی اروپا– توسعه داده‌شده‌است و به افتخار جیمز ای. وب، که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۸ به‌عنوان مدیر ناسا مشغول به کار بوده و نقش مهمی در برنامه فضایی آپولو داشته، نام‌گذاری شده‌است. توسعه تلسکوپ جیمز وب در سال ۱۹۹۶ برای پرتاب در سال ۲۰۰۷ آغاز شد اما پروژه تأخیرهای زیاد و هزینه‌های گزافی داشت و در سال ۲۰۰۵ طراحی دوباره شد. ساخت تفجو در اواخر سال ۲۰۱۶ تکمیل شد و پس از آن مرحله آزمایش‌های گسترده روی آن آغاز شد. در ماه مارس ۲۰۱۸، ناسا پس از انفجار آفتاب‌گیر تلسکوپ در زمان شبیه‌سازی پرتاب ارسال را به تأخیر انداخت. پرتاب در ژوئن ۲۰۱۸ پس از توصیه‌های یک هیئت بررسی مستقل دوباره به تعویق افتاد و در حال حاضر برای ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده‌است. ناسا تاریخ جدید پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب را ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱ اعلام کرد. این تلسکوپ قرار است با موشک آریان ۵ ساخت سازمان فضایی اروپا و از پایگاه گویان فرانسه به فضا پرتاب شود. دشواری‌های مربوط به پرتابگر آریان ۵ اکنون باعث شده تا تاریخ پرتاب به ۱۸ دسامبر ۲۰۲۱ برسد. تأخیر در پرتاب از سال ۲۰۱۸ به دلیل بررسی‌های مجدد و سپس دنیاگیری کووید ۱۹، ۱۰ میلیارد دلار هزینه برای ناسا به همراه داشته‌است.

مریخ نورد استقامتی که عکس های زیادی از مریخ به زمین فرستاد .

این مریخ‌نورد که به بزرگی یک اتومبیل سواری است با هفت ابزار علمی برای مطالعهٔ سطح مریخ در دهانهٔ جیزرو مجهز است. تجهیزات مریخ‌نورد پشتکار در مجموع ۲۳ دوربین و دو میکروفون یک دستگاه تهیهٔ اکسیژن با خود دارند.  این مریخ‌نورد همچنین بالگرد مریخی نبوغ؛ که پهباد کوچکی است را به همراه دارد. این پهباد آزمایشی امکان پرواز این‌گونه وسیله را در جو مریخ مشخص خواهد کرد. در صورت موفقیت این بالگرد پیشاهنگ می‌تواند در پیدا کردن مکان‌های مورد نظر برای بررسی مریخ‌نورد استقامت کمک کند.  این کاوشگر در تاریخ ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۱ ساعت ۲۰:۵۵ (UTC) فوریه ۲۰۲۱. برابر با بامداد ۱ اسفند ماه ۱۳۹۹ خبر فرود خود را بر سطح مریخ و نخستین عکس خود را از این سیاره ثبت و به زمین فرستاد.[۲]

تلسکوپ هابل( اولین تلسکوپی که عکس های بسیار پرکاربردی فرستاد )

برخی معتقدند که هابل مهم‌ترین ابزار ساخته شده در کل تاریخ علم است. داده‌های این تلسکوپ در سال ۲۰۱۹ به نگارش تقریباً هزار مقاله علمی منجر شد و همچنان در خط مقدم اکتشاف است. اخترشناسان پیش از پرتاب آن در سال ۱۹۹۰ عمر دقیق کیهان (۱۰ میلیارد یا ۲۰ میلیارد سال) را نمی‌دانستند. بررسی ستاره‌های تپنده توسط هابل این محدوده را کوچک کرد و حالا به دقت می‌دانیم که جهان ۱۳٫۸ میلیارد سال پیشینه دارد. این رصدخانه نقشی محوری در آشکار کردن انبساط شتاب گیرنده کیهان بازی کرد. کشفی که برای پژوهشگران جایزه نوبل به ارمغان آورد و شواهد قطعی از وجود سیاهچاله‌های بزرگ در مرکز کهکشان را فاش کرد.[۲] هابل تنها تلسکوپی است که از ابتدا به گونه‌ای طراحی شده که بتواند در فضا توسط فضانوردان برای مأموریت‌های نگهداری و تداوم کار مورد بازدید و تعمیر قرار گیرد. پنج مأموریت شاتل فضایی سیستم‌های تلسکوپ را تعمیر، به روز رسانی و جایگزین کرده‌اند که هر پنج تعمیر ابزار اصلی را شامل بوده‌است. مأموریت پنجم در ابتدا به دلیل ایمنی (به‌دنبال پیش آمدن فاجعه کلمبیا (۲۰۰۳)، لغو شد، ولی با تأیید و موافقت مدیر ناسا مایکل دی گریفین، با انجام پنجمین مأموریت تعمیراتی، این کار در سال ۲۰۰۹ با موفقیت اجرا و به پایان رسید. این تلسکوپ در ماه آوریل سال ۲۰۲۰ سی‌امین سال عملیاتی بودن خود را به پایان رساند[۳] که انتظار می‌رود تا ۲۰۳۰–۲۰۴۰ ادامه داشته‌باشد. جانشینی برای تلسکوپ هابل، تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) است که قرار است در اواخر سال ۲۰۲۱ پرتاب و راه‌اندازی شود.[۴][۵] از ژوئن ۲۰۲۱، این تلسکوپ به دلیل خرابی‌هایی در تجهیزات موجود در آن، اطلاعات علمی را جمع‌آوری نمی‌کند. ناسا در حال تلاش برای تجزیه و تحلیل و حل مسئله است.[۶]

ناسا بزرگترین شرکت فضایی جهان

🌌شرکت ناسا 🌠

نیکولا تسلا

ماری کوری ( اولین زنی که دو بار جایزه ی نوبل را دریافت کرد )

نظریه ریسمان

در فیزیک، نظریه ریسمان (به انگلیسی: Strin theory) یک چهارچوب نظری فراهم می‌آورد که در آن ذرات نقطه‌ای فیزیک ذرات با اشیاء یک بعدی به نام ریسمان‌ها جایگزین شده‌اند. این نظریه به توصیف این می‌پردازد که چگونه ریسمان‌ها در فضا منتشر شده و با همدیگر برهم‌کنش می‌کنند. در مقیاس های بزرگتر از ابعاد ریسمان‌ها، ریسمان‌ها شبیه ذرات نقطه‌ای هستند که جرم، بار، و دیگر خواص آنها توسط وضعیت ارتعاشی هر ریسمان مشخص می‌شود. در نظریه ریسمان، یکی از حالت های متعدد ارتعاشی متناظر با گراویتون است؛ ذره ای در مکانیک کوانتومی که نیروی گرانش را حمل می‌کند. لذا نظریه ریسمان به نوعی نظریه گرانشی کوانتوم هم می‌باشد.      نظریه ریسمان موضوع گسترده و متنوعی است که تلاش دارد تا تعدادی از مسائل عمیق فیزیک بنیادی را حل کند. نظریه ریسمان برای مسائل متعددی در فیزیک سیاهچاله و کیهان شناسی اولیه جهان اعمال شده و موجب پیشرفت های عمده‌ای در ریاضیات محض گردیده است. به علت این که نظریه ریسمان توضیح یکپارچه‌ای از گرانش و فیزیک ذرات ارائه می دهد، کاندیدی برای نظریه همه چیز است؛ مدل ریاضیاتی خود-بسنده که تمام نیروهای بنیادی و اشکال مختلف ماده را توصیف می‌کند. با وجود کارهای زیادی که روی این مسائل انجام شده است، هنوز مشخص نیست که نظریه ریسمان تا چه حد توصیف‌گر جهان واقعی است یا این که اصولاً این نظریه تا چه میزان آزادی عمل در انتخاب جزئیاتش را می‌دهد.  نظریه ریسمان اولین بار در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی به عنوان نظریه‌ای برای نیروی هسته ای قوی مورد مطالعه قرار می‌گرفت، تا این که این ایده رها شده و پس از آن به هدف کرومودینامیک کوانتومی مورد مطالعه قرار گرفت. سپس مشخص شد که دقیقاً همان ویژگی هایی که مطالعه نظریه ریسمان‌ها را به عنوان نظریه ای برای نیروی قوی هسته‌ای نامناسب می‌ساخت، آن را کاندید امیدوار کننده‌ای برای نظریه گرانش کوانتومی می‌کند. اولین نسخه های نظریه ریسمان، یعنی نظریه ریسمان بوزونی، تنها ذره هایی به نام بوزون ها را به کار می‌گرفت. بعدها نظریه ریسمان به نظریه ابر ریسمان گسترش پیدا کرد، که رابطه ابرتقارنی بین بوزون ها و دسته ای دیگر از ذرات به نام فرمیونها را فرض قرار می‌داد. قبل از این که در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی حدسی زده شود مبنی بر این که تمام نسخه های نظریه ریسمان حالت‌های محدودتری از نظریه ریسمان ۱۱ بعدی، به نام نظریه M است، پنج نسخه سازگار از نظریه ریسمان‌ها وجود داشت. در اواخر ۱۹۹۷ میلادی، نظریه پردازان رابطه مهمی به نام تناظر AdS/CFT را کشف کردند، که نظریه ریسمان‌ها را به دیگر نظریه فیزیکی به نام نظریه میدان های کوانتومی مرتبط می‌ساخت.  یکی از چالش های نظریه ریسمان این است که کل نظریه تعریفی که در تمام شرایط ارضاء کننده باشد را ندارد. یکی دیگر از مشکلات این است که به نظر می رسد این نظریه طیف گسترده ای از جهان های ممکن را توصیف می کند، و این مسئله تلاش برای توسعه نظریه فیزیک ذرات بر اساس نظریه ریسمان ها را به امری غامض و پیچیده تبدیل ساخته است.  نظریه ریسمان تاکنون نتوانسته است پدیده ای که امکان پیش بینی ان وجود داشته باشد را پیش بینی کند. آخرین آزمایش های شتابدهنده سرن (LHC) وجود هرگونه ذرات فرضی که مدل ابرتقارن آن را پیش بینی می کند را رد می کند.

مریم میرزاخانی ( ریاضیدان نخبه ایران )

 

😍دانشمندی استوار و سربلند 😍🌠🌌مریم میرزاخانی در ۲۲ اردیبهشت ماه ۱۳۵۶ در شهر تهران به دنیا آمد.  وی که از هوش و استعداد فراوانی برخوردار بود پس از پشت سر گذاشتن دوران دبستان وارد دبیرستان استعداد های درخشان تهران شد مدرسه ای که مریم در آن درس می‌خواند به چندین کتاب فروشی نزدیک بود و یکی از لذت بخش ترین کارها برایش ، گشت و گذار در کتاب فروشی ها و خرید کتاب بعد از مدرسه بود . 

مریم در سال سوم دبیرستان موفق به کسب مدال طلای المپیاد ریاضی کشوری گردید، همچنین توانست مدال طلای المپیاد جهانی ریاضی هنگ کنگ را به خود اختصاص دهد . او پس از یک سال موفق شد برای باری دیگر مدال طلای المپیاد جهانی ریاضی کانادا را با دریافت ۴۲ امتیاز یعنی نمره ی کامل از آن خود کند . مریم میرزاخانی اولین کسی بود که توانست در المپیاد ریاضی نمره ی کامل کسب کند ، همچنین اولین دختری بود که موفق شد مدال طلای المپیاد جهانی ریاضی را به دست آورد . 

این نابغه ریاضی، پس از گذراندن دوران دبیرستان برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه صنعتی شریف شد و در سال ۱۳۷۸ مدرک کارشناسی ارشد خود را از این دانشگاه گرفت . سپس برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و در دانشگاه هاروارد به تحصیل علم مشغول شد و سرانجام مدرک دکترای خود را در سال ۱۳۸۳ دریافت نمور و بلافاصله پس از فارغ التحصیلی در دانشگاه پرینستون آمریکا به عنوان پرفسور کار خود را آغاز نمود و در سال ۱۳۸۷ به عنوان استاد تمام در دانشگاه استنفورد به امر تدریس پرداخت.  

مریم میرزاخانی در سال ۱۳۸۷ با قبول پیشنهاد محاسبه ی عمق حلقه های ترسیم شده روی سطوح هذلولی ، توانست بهترین راه حل را برای مشکلی که ریاضیدان ها سال ها درصدد حل کردن آن بودند را پیدا کند.  به عبارتی وی ، با به دست آوردن راهی عملی و بسیار کاربردی به منظور حساب کردن حجم فرم های هندسی هذلولی توانست تحسین همگان را برانگیزد. 

مجله ی  پاپیولار ساینس آمریکا در سال ۱۳۸۴ وی را به عنوان یکی از ۱۰ ذهن برتر جهان انتخاب کرد انجمن ریاضی آمریکا در سال ۱۳۸۸ برای قدردانی از دستاوردهایش در علم ریاضی و همچنین به خاطر خلاقیت بی نظیر و رساله ی دکترای نوآورانه که ارائه داده بود ( جایزه ی بلومنتال ) را به ایشان تقدیم نمود . 

مریم میرزاخانی در سال ۱۳۸۹ موفق شد نظریه ی شار زلزله را که مدت زمان طولانی به عنوان مسئله ای بی پاسخ در ریاضیات بود را اثبات نماید و به خاطر تحقیقات نوین و دستاوردهای فراوانش  در سال ۱۳۹۳ موفق به دریافت جایزه فیلدز شد . این جایزه معتبرترین نشان علمی در ریاضیات است که هر چهار سال یک بار به برترین دانشمندان علم ریاضی زیر ۴۰ سال اعطا خواهد شد.  

ایشان اولین بانویی بود که در سطح دنیا توانست این جایزه را به دست آورد.  سرانجام در کمال تأسف مریم میرزاخانی در بیست و سوم تیرماه ۱۳۹۶ در اثر بیماری در سن ۴۰ سالگی در یکی از بیمارستان‌های کالیفرنیا از دنیا رفت.